Resident Evil Requiem: Połączenie akcji i horroru to dokładnie to, czego szukam.

Kiedy po raz pierwszy grałem w Resident Evil Requiem w zeszłym roku, Capcom milczał na temat tego, czy Leon S. Kennedy faktycznie się pojawi. Myślałem wtedy, że ta uwielbiana przez fanów postać zostanie zachowana na niespodziewane ujawnienie w finalnej wersji gry. Okazało się, że się myliłem! Capcom oficjalnie potwierdził, że Leon będzie główną grywalną postacią, a jako ktoś, kto uważa Resident Evil 4 za szczytowe osiągnięcie serii , nie mogę się doczekać.

Podczas niedawnego pokazu miałem okazję zagrać jako Leon. Jego pełne akcji sekcje rozgrywki wypełniały początek i koniec mojej sesji, podczas gdy środkowe dwie godziny skupiały się na nowej protagonistce, Grace Ashcroft. Ta struktura to sprytny ruch; przejście od desperackiego survival horroru Grace do dynamicznego, strzelankowo-ucieczkowego stylu Leona utrzymuje tempo gry i podtrzymuje atmosferę grozy.

Omówiwszy już w poprzedniej zapowiedzi podstawowe mechanizmy rozgrywki i oszałamiającą oprawę graficzną Requiem, tym razem chcę skupić się na doznaniach sensorycznych płynących z gry tym duetem. To demo bardziej niż kiedykolwiek dowodzi, że Requiem można uznać za „najlepszą grę z serii” ze względu na jej wyróżniające się elementy.

Zabójca zombie

Przedstawiciel PR wydarzenia dał nam prostą radę dla sekcji Leona: „Nie martwcie się oszczędzaniem amunicji ani przedmiotów leczniczych, bo Leon jest niezniszczalny”. Chociaż jestem pewien, że zarządzanie zasobami będzie znacznie bardziej rygorystyczne w finalnej wersji gry, to demo było satysfakcjonującym placem zabaw do testowania umiejętności strzeleckich. Krótko mówiąc? Jest absolutnie genialne.

Przyznam, że walka w Resident Evil bywa momentami ospała w porównaniu z bardziej wyspecjalizowanymi strzelankami . Ta celowa ciężkość wciąż jest obecna; potrzeba chwili, żeby trafić porządnie w głowę. Leon wydaje się jednak bardziej sprawny niż kiedykolwiek dzięki nowym sztuczkom. Na przykład, potrafi teraz wykonywać brutalne, kontekstowe ciosy kończące w walce wręcz oraz szybkie zabójstwa, które wydają się bardziej brutalną ewolucją założeń RE4.

Jednym z najważniejszych momentów była szaleńcza walka z bossem na ciasnym, chaotycznym strychu. Bestia bezlitośnie mnie ścigała, zostawiając mi bardzo mało czasu na oddanie jednego czy dwóch strzałów ze strzelby, zanim musiałem uciekać. Obszar był zaśmiecony amunicją i ziołami leczniczymi, co pozwoliło mi skupić się wyłącznie na wyeliminowaniu bestii i uniknięciu śmierci. Nie zdradzając zakończenia, powiem tylko, że nagroda za to starcie była niezwykle satysfakcjonująca. Leon może i jest starszy, ale wciąż błyskotliwy jak zawsze, dopełniając to swoim charakterystycznym sarkastycznym komentarzem.

Dom horrorów

Podczas gdy gra Leona skupiała się na intensywnej akcji, Grace jest wolniejsza i bardziej metodyczna. Jej przygoda zaczyna się w zrujnowanym ośrodku medycznym, a zmiana atmosfery i rozgrywki jest natychmiastowa. Jeśli spróbujesz grać Grace tak samo jak Leon, szybko zobaczysz ekran „Koniec gry”.

Podobnie jak wcześniej z Grace, grałem głównie w widoku trzecioosobowym, ponieważ pierwszoosobowy jest zbyt przerażający. Co ciekawe, role Leona były automatycznie w widoku trzecioosobowym, podczas gdy role Grace zaczynały się w widoku pierwszoosobowym. Nie jestem pewien, czy tak jest w finalnej wersji gry, ale ta perspektywa dobrze pasuje do postaci. Mimo to, pozostałem przy widoku trzecioosobowym i nadal byłem dość przestraszony.

Rozgrywka Grace to ukłon w stronę klasycznych gier Resident Evil. Skupia się na przytłaczającej atmosferze, rozwiązywaniu skomplikowanych zagadek i poszukiwaniu przedmiotów do odblokowania. A także na sekcjach budynku, w którym jesteś uwięziony. W przeciwieństwie do poprzednich gier, Grace miała dostęp do broni palnej, w tym do potężnego pistoletu Requiem, który dał jej Leon. Amunicja była jednak boleśnie skąpa. Musiałem zachować wyjątkową ostrożność i często wolałem skradać się obok bardziej świadomych zombie, niż walczyć z nimi bezpośrednio.

Odnosząc się do ostatniego punktu, ciekawie jest obserwować, jak zombie zachowują niektóre ze swoich ludzkich cech. Na przykład, jedna z zombie-pokojówek ciągle narzekała na brudną podłogę, podczas gdy inna uparcie trzymała zgaszone światło. Bezmyślne zombie nie są tak przerażające, jak można by sądzić, że są po prostu potworne. Słyszenie fragmentów z poprzednich ludzkich żyć zombie jest niezwykle niepokojące (ale fascynujące).

Nie będę zdradzał szczegółów, ale powiem tylko, że czeka was kilka niespodzianek z Grace. Mogę się mylić, ale wydaje mi się, że Capcom próbuje poszerzyć fabułę Resident Evil poza złowrogie ambicje korporacji Umbrella. Zobaczymy, jak ostatecznie potoczy się historia, ale niezależnie od tego spodziewam się wciągającego i kinowego doświadczenia.

Perspektywa przyszłości

Mój entuzjazm wobec Resident Evil Requiem był już ogromny, ale obserwowanie, jak te dwa style rozgrywki się uzupełniają, tylko wzrosło. Mam wrażenie, że to powrót do podstaw, zachowanie wszystkiego, co kochają fani, a jednocześnie poprowadzenie narracji w nowym kierunku. Jestem szczególnie ciekaw, jak gra zrównoważy oba style i czy sekcje Grace będą dłuższe od Leona. Tak czy inaczej, jestem gotowy.

Resident Evil Requiem ukaże się 27 lutego 2026 roku na PC, PS5, Xbox Series X/S i Nintendo Switch 2. Wkrótce opublikuję moją pełną recenzję!