Główna sieć kryptowalut: koncepcja i mechanizm działania

Sieć główna to żywa wersja blockchaina, w której ryzyko jest realne. Ten poradnik wyjaśnia, czym są sieci główne, jak działają w sieciach Ethereum, Bitcoin, Solana, Base i Polygon oraz co należy sprawdzić przed transferem prawdziwych pieniędzy.

• Sieć główna to środowisko blockchain, w którym transakcje wykorzystują prawdziwe aktywa i stają się częścią rejestru publicznego.
• Wybór sieci portfela, tokenów gazowych, identyfikatorów łańcuchów, punktów końcowych RPC i eksploratorów ma wpływ na to, gdzie faktycznie trafią środki.
• Błędy w interakcji z głównymi sieciami mogą okazać się kosztowne, ponieważ wadliwe transfery sieciowe, złośliwe zatwierdzenia i fałszywe punkty końcowe RPC są często nieodwracalne.

Wyobraź sobie główną sieć jako żywy bank: transakcje są prawdziwe, opłaty są prawdziwe, a gdy przelew zostanie zrealizowany, nie można go cofnąć.

Każdy blockchain ma własną sieć główną. Sieć główna Bitcoina była pierwsza, uruchomiona w styczniu 2009 roku. Ethereum dołączyło do niej w 2015 roku, umożliwiając obsługę inteligentnych kontraktów. Obecnie Solana, Base, Polygon i sieć główna OP Mainnet mają własne środowiska operacyjne, z różnymi zasadami, strukturami opłat i infrastrukturą.

Najwyraźniejszą granicą między siecią główną a wszystkim innym jest ryzyko. Fundusze sieci testowej to tokeny szkoleniowe bez realnej wartości. Z kolei fundusze sieci głównej można sprzedać, połączyć, stakować , wymienić lub trwale stracić. Jeśli Twój portfel wymaga zatwierdzenia w sieci głównej, potraktuj to jak przelew bankowy.

Jeszcze jedno: termin „mainnet” pojawia się również podczas startu projektów. Nowy projekt blockchain może działać na innym łańcuchu w trakcie rozwoju, a następnie uruchomić własną sieć główną. To uruchomienie może być znaczące, ale nie oznacza automatycznie wzrostu cen, wsparcia giełdowego ani darmowego airdropu.

Ten sam adres portfela może być widoczny jako zasilony w jednej sieci, a zupełnie pusty w innej.

Dzieje się tak, ponieważ sieć, z którą jesteś połączony, kontroluje wszystko. Twój adres portfela może być taki sam w Ethereum i Base, ale saldo ETH w każdym z nich jest oddzielne. Wysyłanie środków przez niewłaściwą sieć oznacza, że ​​trafią one w niepowołane miejsce i prawdopodobnie nie będzie możliwości ich odzyskania.

Zarówno sieci warstwy 1 , jak i warstwy 2 mają własne sieci główne, co może być mylące dla wielu nowicjuszy. Warstwa 1 to rdzeń blockchaina, taki jak Bitcoin, Ethereum czy Solana, który obsługuje własny konsensus i rejestr. Warstwa 2, podobnie jak sieć bazowa lub sieć główna OP, to również sieć produkcyjna, ale opiera się na Ethereum, a nie je zastępuje.

Solana używa terminu „grupa” w odniesieniu do swoich środowisk sieciowych. Sieć główna, sieć deweloperska i sieć testowa są oddzielne, a publiczne punkty końcowe mają ograniczoną prędkość.

Sieć główna w kryptowalutach działa poprzez pobieranie podpisanych transakcji z portfela, a następnie przepuszczanie ich przez infrastrukturę sieciową w celu uporządkowania ich w bloki, dzięki czemu wyniki są widoczne w portfelu i w Eksploratorze Bloków. Chociaż dokładne mechanizmy różnią się w zależności od blockchaina, ścieżka, którą podąża użytkownik, jest generalnie podobna.

Poniżej przedstawiono pełną sekwencję procesu, od portfela do ostatecznego rekordu:

• Wybierasz aplikację, portfel, zasób cyfrowy i aktywną sieć.
• Portfel tworzy transakcję i wyświetla opłaty, odbiorcę, token i uprawnienia.
• Oczekuj transakcji zrealizowanej przy użyciu Twojego klucza prywatnego lub autoryzacji portfela.
• Transakcją zajmuje się punkt końcowy RPC lub węzeł.
• Walidator, górnik lub sekwencer przygotowuje je do wstawienia.
• Tworzony jest blok i transakcja otrzymuje potwierdzenia.
• Eksplorator bloków indeksuje transakcję, aby można ją było zweryfikować.

Mechanizm konsensusu to system reguł, który określa, które bloki są dodawane do rejestru bieżącego sieci. Na przykład, sieci Proof-of-Stake (PoS) korzystają z walidatorów, którzy deponują aktywa cyfrowe, aby uczestniczyć w procesie walidacji, podczas gdy sieci Proof-of-Work (PoW) opierają się na górnikach, którzy zużywają znaczną moc obliczeniową do generowania prawidłowych bloków. Ten model konsensusu nie wpływa na sposób przesyłania pieniędzy w codziennych transakcjach, ale odgrywa kluczową rolę w określaniu szybkości rozliczania transakcji.

Sieci główne warstwy 2 (L2) dodają sekwencer. Sekwencer szybko porządkuje transakcje po stronie L2, a sieć publikuje dane lub dowody w łańcuchu głównym. Zapewnia to szybsze działanie, ale założenia dotyczące zaufania nie są identyczne z założeniami dotyczącymi łańcucha głównego.

Jednym z praktycznych wskaźników bezpieczeństwa, na które należy zwrócić uwagę, są opłaty. Sieć Ethereum i większość sieci L2 na niej zbudowanych używa ETH do uiszczania opłat za gaz. Bitcoin korzysta z BTC, a Solana z SOL. W kontekście Polygon PoS trwa proces przejścia z MATIC na POL. Jeśli Twój portfel poprosi Cię o token gazowy, który jest niezgodny z siecią, z której zamierzasz korzystać, natychmiast przerwij transakcję przed jej podpisaniem.

Sieć główna wskazuje, że sieć jest sprawna i dostępna do użycia. Nie informuje jednak, czy jest to sieć warstwy 1 (L1), sieć typu rollup, czy sidechain. To rozróżnienie zmienia zasady kontroli, które należy przeprowadzić przed wysłaniem środków, zwłaszcza w przypadku handlu kryptowalutami.

Zgodnie z EIP-2228 sieć z identyfikatorem łańcucha numer 1 jest oficjalnie nazywana siecią główną Ethereum. Zatem „sieć główna Ethereum” to konkretna nazwa sieci, a nie ogólny termin określający dowolny łańcuch kompatybilny z Ethereum.

ETH jest natywnym zasobem sieci głównej Ethereum, a także głównym zasobem gazu w wielu sieciach warstwy 2 (L2). Obecność ETH w portfelu nie mówi, w której sieci się znajduje. Solana jest na tyle inna, że ​​praktyki Ethereum jej nie dotyczą. Korzysta z oddzielnych umów portfelowych, punktów końcowych RPC specyficznych dla klastra oraz różnych formatów adresów.

Jeśli natkniesz się na deklaracje dotyczące portfeli dla sieci takich jak Ethereum, Base, Polygon lub OP Mainnet i zauważysz ich podobieństwo, to dlatego, że są one kompatybilne z EVM. EVM to skrót od Ethereum Virtual Machine, czyli środowiska operacyjnego, które wykonuje inteligentne kontrakty w sieci Ethereum. Sieci replikujące lub implementujące EVM mogą uruchamiać te same inteligentne kontrakty i współdzielić kompatybilne narzędzia portfelowe.

Ta zgodność jest korzystna, ale powoduje również pewne zamieszanie. Ponieważ maszyny wirtualne (EVM) korzystają z tego samego formatu adresów (np. 0x), początkujący może zobaczyć ten sam adres w sieci Ethereum i sieci Base z dwoma różnymi saldami. Adres jest ważny w obu sieciach, ale środki w każdej z nich są oddzielne. Wysyłanie ETH z sieci głównej Ethereum do portfela, który oczekuje otrzymania ETH w sieci Base, wymaga mostu, a nie tylko bezpośredniego transferu.

Sieci kompatybilne z EVM mają unikalne identyfikatory łańcuchów, aby zapobiec myleniu ich przez portfele i aplikacje. Właśnie to umożliwiają identyfikatory łańcuchów: 1 dla Ethereum, 8453 dla Base i 137 dla Polygon: jednoznacznie identyfikują one sieć, dzięki czemu sygnatura przypisana do jednej sieci nie może być ponownie wykorzystana w innej. Zapewnia to bezpieczeństwo kompatybilnych sieci i zapobiega potencjalnym atakom.

Sieci, które nie są kompatybilne z EVM, takie jak Bitcoin i Solana, działają w zupełnie inny sposób. Używają innych formatów adresów, innych narzędzi portfelowych i innych struktur opłat. Na przykład MetaMask nie może natywnie połączyć się z siecią główną Solana, ponieważ Solana nie jest kompatybilna z EVM. Ich mechanizm działania różni się zasadniczo od mechanizmu sieci EVM.

Identyfikatory łańcuchów, adresy RPC, tokeny gazowe, eksploratory bloków i aktywna sieć portfela to praktyczne ustawienia, które informują portfel, z której sieci głównej korzysta. Jeśli skonfigurujesz którykolwiek z nich nieprawidłowo, Twoje środki mogą trafić na niewłaściwy blockchain.

Poniższe ustawienia mają charakter poglądowy i nie stanowią rzeczywistego przewodnika po adresach RPC. Przed przelewem środków sprawdź aktualne wartości w oficjalnych zasobach sieci.

• Sieć główna Ethereum: identyfikator łańcucha 1, standaryzowany przez EIP-2228.
• Sieć główna Base Mainnet: Identyfikator łańcucha 8453, używa ETH do przesyłu gazu. Publiczne punkty końcowe RPC mają ograniczenia przepustowości i nie są dedykowane dla systemów produkcyjnych.
• Polygon PoS: ID łańcucha 137.
• Sieć główna OP: Identyfikator łańcucha 10, używa ETH do przesyłu gazu. Publiczne adresy RPC mają ograniczenia przepustowości.
• Solana: Publiczny punkt końcowy beta sieci głównej to https://api.mainnet-beta.solana.comJest to również stawka ograniczona, dlatego aplikacje o dużym natężeniu ruchu wymagają dedykowanej infrastruktury.

W przypadku MetaMask i innych portfeli EVM dodanie sieci, takich jak Base, Polygon lub OP Mainnet, wymaga, aby identyfikator łańcucha i adres RPC były zgodne z oficjalnymi źródłami. Nawet po dodaniu sieci, przed podpisaniem umowy należy zweryfikować ją jako aktywną. Sieci kompatybilne z EVM udostępniają wystarczająco dużo narzędzi do tworzenia fałszywego zaufania, ponieważ ten sam portfel może łączyć się z wieloma łańcuchami, podczas gdy każdy łańcuch utrzymuje oddzielne salda i rekordy eksploratora.

Wysłałem pieniądze, ale w moim portfelu nic nie widać. Co mam teraz zrobić?

W tym przypadku pierwszym krokiem jest eksplorator bloków. To narzędzie badawcze dedykowane konkretnemu blockchainowi w świecie kryptowalut, wyświetlające transakcje, adresy portfeli, salda tokenów, interakcje kontraktów i dane bloków. Większość eksploratorów jest specyficzna dla danej sieci, co oznacza, że ​​potrzebujesz odpowiedniego eksploratora dla sieci, do której wysłano transakcję.

• Etherscan: Sieć główna Ethereum
• Basescan: Sieć główna
• Polygonscan: Sieć PoS Polygon
• Solscan: Solana Mainnet

Jeśli wkleisz skrót transakcji z sieci Base do Etherscan, nie otrzymasz żadnych wyników, nawet jeśli transakcja jest prawidłowa. Mówiąc wprost, ta transakcja nie istnieje w sieci głównej Ethereum.

Fałszywe eksploratory bloków również stanowią realne zagrożenie. Złośliwa strona internetowa może podszywać się pod legalnego eksploratora i wyświetlać fałszywe dane potwierdzające, aby wywołać poczucie pilności związane z oszustwem. Dlatego należy bezpośrednio korzystać z eksploratorów bloków, a nie za pośrednictwem reklam w wyszukiwarce ani linków w wiadomościach bezpośrednich, i zweryfikować autentyczność domeny, zanim zaufa się jakimkolwiek wyświetlanym informacjom.

Zależy to od zaangażowanych sieci i odpowiedź rzadko jest prosta.

Jeśli wyślesz ETH z sieci głównej Ethereum na adres portfela w sieci Base, środki dotrą na ten adres Ethereum, a nie do Base. Adres jest ważny w obu łańcuchach, ale środki nie. Jeśli odbiorca kontroluje ten adres Ethereum, może uzyskać dostęp do środków, przełączając się na sieć Ethereum. Jeśli jednak adres jest adresem depozytu na giełdzie, a giełda monitoruje Base tylko pod kątem odbioru ETH, środki mogą pozostać niewykryte do czasu kontaktu z działem wsparcia.

Błędy międzyłańcuchowe są trudniejsze do naprawienia. Wysyłanie BTC na adres w formacie Ethereum to inny rodzaj błędu. BTC i ETH działają w oddzielnych łańcuchach z zupełnie innymi systemami adresowania. Ten typ błędu może być nieodwracalny, w zależności od tego, czy ktoś kontroluje pasujący klucz w obu łańcuchach.

Giełdy czasami odzyskują depozyty wysłane do niewłaściwej sieci, ale może to potrwać dni lub tygodnie, wymagać opłaty za odzyskanie i nie wszystkie giełdy w ogóle oferują tę usługę. Zasada jest prosta: nigdy nie zakładaj, że odzyskanie jest możliwe. Sprawdź sieć przed wysłaniem, a nie po.

Uruchomienie sieci głównej stanowi ważny kamień milowy w świecie kryptowalut. Oznacza, że ​​projekt przeszedł z fazy testowania lub hostowania tokenów do w pełni funkcjonalnej sieci. Nie jest to jednak wydarzenie gwarantujące inwestycję.

Niektóre uruchomienia tworzą nowy, natywny blockchain. Inne obejmują migracje tokenów, w których token wcześniej obecny w sieci Ethereum lub innym blockchainie jest zastępowany natywnym zasobem w sieci projektu. Mogą to być mosty, giełdy i portale zgłoszeń, z których każdy może wiązać się z terminami, ograniczeniami wsparcia lub ryzykiem oszustwa.

Przed podjęciem jakichkolwiek działań związanych z uruchomieniem sieci głównej lub migracją tokenów:

Określ, czy dany token jest tokenem starszym, tokenem opakowanym, czy tokenem natywnym. Sprawdź, czy giełda obsługuje wpłaty i wypłaty w nowej sieci. Używaj wyłącznie oficjalnych bram migracji. Unikaj linków z wiadomości bezpośrednich (DM), fałszywych kont pomocy technicznej i płatnych wyników wyszukiwania. Zwróć uwagę na okna zgłoszeń, opóźnienia mostów, adresy kontraktów i nieobsługiwane zasoby. Nie zakładaj, że uruchomienie sieci głównej spowoduje zrzut lub wzrost ceny.

Najtrudniejszą kwestią jest to, że stare i nowe aktywa mogą wydawać się powiązane, ale nie być wymienne. Stary token ERC-20, token pomostowy i natywna moneta mogą mieć ten sam symbol giełdowy lub nazwę projektu, ale portfele i giełdy rozdzielają je zgodnie z siecią.

Jeśli projekt prosi Cię o migrację tokenów, postępuj powoli i z najwyższą ostrożnością. Korzystaj z oficjalnych linków do projektów, weryfikuj tytuły umów, przetestuj proces najpierw na małą skalę i przechowuj zapisy wszystkich hashów transakcji. Każda migracja, która wymaga podania frazy początkowej lub klucza prywatnego, to oszustwo.

Większość błędów w sieci Mainnet występuje, gdy transakcja wydaje się rutynowa. Portfel jest znany, token jest znany, ale jeden szczegół jest nieprawidłowo skonfigurowany: wybrana sieć, łańcuch depozytów, punkt końcowy RPC, zatwierdzenie kontraktu, ścieżka mostu lub eksplorator. Ponieważ zasoby sieci Mainnet mają realną wartość, pojedyncze błędne kliknięcie skutkuje stratą, a nie niepowodzeniem testu.

Portfele z własnym depozytem zwiększają ryzyko, ponieważ nie ma wsparcia technicznego, które mogłoby naprawić błędy w łańcuchu bloków. Jeśli szukasz odpowiedniego portfela, najlepsze zdecentralizowane portfele z własnym depozytem obejmują najlepsze dostępne obecnie opcje.

Fałszywe wsparcie techniczne to powracające zagrożenie w sieci głównej. Zaniepokojeni użytkownicy często szukają pomocy, gdy transfer się nie powiedzie. Konfiguracja sieci nigdy nie wymaga użycia frazy odzyskiwania ani klucza prywatnego. Każdy, kto o nie prosi, próbuje przejąć kontrolę nad Twoim portfelem.

Najbezpieczniejszą praktyką w przypadku korzystania z sieci głównej jest poświęcenie czasu i dokładne sprawdzenie przed zakończeniem transakcji, a nie po jej zakończeniu. Przed podpisaniem czegokolwiek należy zweryfikować sieć, zasoby, adres, token, aplikację i eksplorator.

Ta lista kontrolna ma zastosowanie do prostych transferów, wypłat z platformy, mostów i większości interakcji z zdecentralizowanymi aplikacjami (dApps):

1. Otwórz oficjalny portfel, platformę lub aplikację.
2. Przed połączeniem upewnij się, że sieć jest aktywna.
3. Dopasuj nazwy sieciowe nadawcy i odbiorcy.
4. Sprawdź identyfikator łańcucha EVM lub klastra Solana, jeśli jest dostępny. Potwierdź kontrakt na aktywa lub adres mennicy dla tokenów.
5. Utrzymuj wystarczającą ilość gazu rodzimego w tej samej sieci. Użyj właściwego eksploratora bloków dla transakcji.
6. Jeśli kwota jest znacząca, zacznij od małego przelewu.
7. Unikaj wiadomości bezpośrednich (DM), fałszywych linków do pomocy technicznej i stron z pilnymi reklamacjami.
8. Przejrzyj i odwołaj ryzykowne zgody po skorzystaniu z nieznanych aplikacji.

Wybór portfela wpływa na przejrzystość prezentacji tych kontroli. Dla większości początkujących, najlepsze portfele kryptowalutowe dla początkujących obejmują aktualne opcje w środowiskach EVM i Solana. Jeśli potrzebujesz konkretnych opcji portfela Solana, najlepsze portfele Solana będą najlepszym punktem wyjścia.

Wypłaty z giełd wymagają takiego samego poziomu ostrożności, jak przelewy on-chain. Sam ticker aktywów nie wystarczy. USDC może występować pod tą samą nazwą w sieciach Ethereum, Base, Polygon i Solana, ale wymaga różnych opcji depozytu. Najlepsze platformy do handlu kryptowalutami dla początkujących pomogą Ci wybrać taką, na której ta różnica jest wyraźnie zaznaczona.

Niezawodna praktyka korzystania z sieci głównej jest prosta: traktuj nazwę sieci jako integralną część każdego adresu. Identyfikacja odbiorcy, kwoty i źródła jest kompletna tylko wtedy, gdy sieć wysyłająca jest zgodna z siecią odbierającą.