Moje doświadczenia z okularami inteligentnymi na komputerze Mac: obliczenia przestrzenne w niższej cenie niż w przypadku Vision Pro

Wiele powiedziano i napisano o tym, jak bardzo Apple poniosło porażkę w swoich wysiłkach na rzecz sztucznej inteligencji. Jest zupełnie oczywiste, że obecny stan inteligencji Apple i Siri jest funkcjonalnie gorszy od tego, co można osiągnąć za pomocą Drugi pilot Microsoftu i grupa Google BliźniętaOdzwierciedla to wyzwania stojące przed Apple w dziedzinie generatywnej sztucznej inteligencji i jej zastosowań.

Co ciekawe, Apple straciło również przewagę konkurencyjną na rynku urządzeń noszonych z rozszerzoną rzeczywistością (XR). Pierwszy produkt firmy, Vision Pro, był drogim cudem techniki, który nie wywołał takiego szumu, jakiego firma mogła się spodziewać. To uwypukla trudność znalezienia równowagi między innowacją a kosztami w tym rozwijającym się sektorze technologicznym.

Wysoka cena, wynosząca 3,500 dolarów, z pewnością odstrasza, ale brak immersyjnych scenariuszy produktywności i dynamicznego ekosystemu aplikacji również ma swoje uzasadnienie. VisionOS jest z pewnością obiecujący, ale dostęp do niego wymaga ogromnych nakładów finansowych. Ogranicza to jego powszechną adopcję i wpływa na rozwój ekosystemu aplikacji.

Lukę w dziedzinie obliczeń przestrzennych dla użytkowników komputerów Mac, co zaskakujące, wypełniły znacznie mniejsze marki. Firmy takie jak Xreal, RayNeo i Viture nie tylko oferują świetne gogle AR/VR, ale także tworzą całkiem satysfakcjonujące oprogramowanie do pracy. Firmy te wykorzystują możliwości, jakie oferuje rynek obliczeń przestrzennych i oferują przystępne cenowo rozwiązania.

Wygodnie, bez zmęczenia

Moje pierwsze doświadczenie z systemem macOS w przestrzeni immersyjnej miało miejsce z okularami Xreal Air 2. Wyposażone w parę 0.55-calowych wyświetlaczy Micro-OLED, które wyświetlają obraz w rozdzielczości 1080p na każdym oku i obsługują częstotliwość odświeżania 120 Hz, okulary te oferowały bardzo prosty sposób podłączania i używania w celu wykonywania obliczeń przestrzennych, choć miały też pewne wady.

Mój obecny zestaw obejmuje inteligentne okulary Viture One, które dodatkowo posiadają zmieniającą kolor warstwę folii elektrochromowej na szklanych soczewkach, zapewniającą maksymalną immersję. Możesz wybrać, czy chcesz widzieć otoczenie, czy przyciemniać je w zależności od warunków oświetleniowych.

Apple robi coś podobnego za pomocą złożonej ścieżki kamery i wyświetlacza o nazwie Passthrough w swoim zestawie Vision Pro. Tu jednak zachodzi zasadnicza różnica. Zanurzenie się w treści VR/AR łatwo prowadzi do zmęczenia sensorycznego i może szybko stać się przytłaczające. A jeśli urządzenie jest nieporęczne, trudno jest nawiązać z nim sensowną interakcję.

Vision Pro są ciężkie, niewygodne i wyglądają tandetnie. Zdecydowanie nie chciałbyś ich nosić publicznie. „Nie jestem pewna, czy chciałabym je nosić długo, bo już po 25 minutach miałam drobne ślady na twarzy” – napisała Kristin Romero-Chan z Digital Trends po wypróbowaniu Apple Glasses.

Giovanni Colantonio, szef działu gier w Digital Trends, wspomniał również, jak Miał wrażenie, jakby Vision Pro przyciskał go do twarzy.Napisał: „Czułem twardy materiał wbijający się w skronie przez cały pokaz. Po 30 minutach z ulgą je zdjąłem”.

Para inteligentnych okularów rozwiązuje ten problem, i to w bardzo stylowy sposób. Na przykład Viture One wyglądają bardzo podobnie do Wayfarerów i nie obciążają nadmiernie Twojej czaszki. Ważąc zaledwie 78 gramów, funkcja plug-and-play oznacza, że ​​nie musisz nosić ze sobą żadnych nieporęcznych akcesoriów ani etui.

Mogę bez problemu nosić okulary przez 2-3 godziny, zanim poczuję zmęczenie wzroku i zmysłów. Na szczęście wystarczy, że zdejmę je jak okulary, bez konieczności zmagania się z niewygodnymi paskami i krępującymi kablami.

Dostępność poza światem Apple

Jednym z największych wyzwań związanych z urządzeniami noszonymi z rozszerzoną rzeczywistością (XR) jest dostępność dla osób niedowidzących. Jeśli nosisz okulary, noszenie urządzeń z rozszerzoną rzeczywistością (AR) lub wirtualną rzeczywistością (VR) szybko staje się wyzwaniem. Jeśli nie nosisz soczewek kontaktowych, noszenie ich na okularach jest jedyną opcją. Technicznie rzecz biorąc, jest to możliwe, ale to tymczasowe rozwiązanie jest wyjątkowo niepraktyczne.

Pozostaje tylko zakup soczewek korekcyjnych. Tu robi się ciekawie i obiecująco. Vision Pro wymaga soczewek korekcyjnych ZEISS za 149 dolarów. Do moich okularów RayNeo Air 2S AR lokalny sklep optyczny zrobił soczewki korekcyjne za jedyne 12 dolarów, bazując na formacie soczewek fantomowych, które znajdowały się w oryginalnym opakowaniu.

Jednak soczewki wewnętrzne nadal stanowią problem logistyczny i jedynie zwiększają koszty użytkowania. Okulary Viture One rozwiązują ten problem w genialny sposób. Pokrętło na górze każdej soczewki reguluje wyświetlacz, dostosowując go do indywidualnego zakresu widzenia każdej osoby.

Viture koncentruje się na krótkowzroczności (miopii), umożliwiając korekcję obejmującą wartości korekcyjne od zera do minus 5.0D. To naprawdę działa. Noszę okulary i to była ogromna ulga, ponieważ nie musiałem nosić soczewek kontaktowych ani wewnątrzgałkowych, żeby móc korzystać z moich inteligentnych okularów i pracować.

To nie jest kompletne rozwiązanie, ponieważ nie obejmuje pełnego zakresu wad wzroku, zarówno nadwzroczności, jak i krótkowzroczności. To jednak dobry początek i doskonały przykład tego, jak inżynieria może nie tylko zwiększyć komfort noszenia urządzeń AR/VR, ale także wyeliminować koszty akcesoriów do korekcji wzroku.

Dlaczego Apple nie wyróżnia się na tle innych programów do zwiększania produktywności?

Jedną z największych zalet Vision Pro jest jego autorski system operacyjny, głęboko zakorzeniony w ekosystemie Apple. Jeśli chodzi o obliczenia przestrzenne, jego system sterowania oparty na gestach jest bezsprzecznie lepszy. Śledzenie wzroku i przejrzystość optyczna również są znacząco lepsze.

Jednak wszystkie te zalety są niweczone przez dwa fundamentalne problemy. Po pierwsze, aby uzyskać dostęp do visionOS, trzeba wydać 3,500 dolarów na zestaw VR. Nie da się tego obejść. Po drugie, system jest wyjątkowo ograniczony i nie w pełni natywnie współpracuje z systemem macOS, pomimo jego wydajnego sprzętu.

Inteligentne okulary, takie jak Viture One, oferują bardziej wszechstronne i satysfakcjonujące podejście do obliczeń przestrzennych. Po pierwsze, to w zasadzie duży wyświetlacz ukryty w stylowych okularach Wayfarer. W tym przypadku uzyskujesz dostęp do ogromnego, 120-calowego panelu o rozdzielczości 1080p dla każdego oka. Jeśli interesuje Cię 3D, okulary te mogą wyświetlać treści 3D SBS w rozdzielczości 3840 x 1080.

To wspaniałe uczucie wyjść poza wąską konstrukcję 13-calowego ekranu laptopa i przejść na konfigurację wielomonitorową, która zdaje się unosić przed oczami. 120-calowy ekran ułatwia obsługę wielu okien aplikacji bez konieczności ich pobierania w tło lub korzystania z zasobożernego Menedżera Scen.

Najlepsze jest to, że to rozległe, duże doświadczenie na ekranie nie jest ograniczone żadnymi ograniczeniami systemu operacyjnego. Podłączenie Vision One do iPad Pro Mój system automatycznie uruchamia Stage Managera i przechodzi w tryb rozszerzonego wyświetlania, choć dostępna jest również opcja włączenia kopiowania ekranu.

Prawdziwa frajda z obliczeń przestrzennych zaczyna się od aplikacji SpaceWalker. Pozwala ona wybierać spośród sześciu układów wielomonitorowych. Dostępnych jest wiele opcji orientacji, odstępów i zmiany rozmiaru okien. Możesz wybrać dokowanie domyślnego okna systemu macOS lub pozwolić mu podążać za ruchami głowy.

Aplikacja oferuje również opcje blokowania pionowych i poziomych ruchów wirtualnego ekranu w zależności od ruchu głowy. Śledzenie może czasami być szarpane, ale działa. Ruch kursora jest płynny, a skróty macOS również działają dobrze.

To bardzo ważna lekcja dla Apple.

Podsumowując, naprawdę zadziwiające jest, że inteligentne okulary kosztują niemal jedną siódmą ceny Vision Pro, a jednocześnie mogą wykonywać poważne zadania komputerowe na komputerze Mac, nie rezygnując z wygody użytkowania i nie wyglądając głupio.

Firma nigdy nie stworzy systemu operacyjnego, który działałby poza jej własnym sprzętem. Ale jeśli oprogramowanie innych firm, takie jak Spacewalker i Nebula, jest jakimkolwiek wskaźnikiem, powinno to zapewnić im przynajmniej uproszczoną ścieżkę do pełnego wykorzystania mocy komputerów Mac, bez konieczności martwienia się o oferowany przez nich sprzęt do obliczeń przestrzennych.

Szanse na to są nikłe. Ale jeśli szukasz prawdziwej rozszerzonej rzeczywistości (AR), możesz zaoszczędzić sporo pieniędzy (i uniknąć bólu głowy), używając inteligentnych okularów AR, takich jak Viture One. Z pewnością pomaga fakt, że społeczność XR stworzyła kilka naprawdę fajnych aplikacji, które ułatwiają życie.

Ciekawe będzie, co Apple ostatecznie zaoferuje w związku ze swoją plotkowaną serią inteligentnych okularów AR w nadchodzących latach.