Recenzja gry Fire Emblem: Fortune's Weave
Najważniejsze rzeczy, które musisz wiedzieć
- W grze gracze mogą śledzić historie czterech różnych bohaterów, np. muzyka Ledy pragnącego zemsty lub Kaia próbującego uratować ojca, mając możliwość dowolnego przełączania się między ścieżkami w Pokoju Obeliskowym.
- Gra zawiera inspirowane serią Persona mechanizmy relacji zespołowych oraz aktywności pomiędzy misjami, a także oferuje możliwość eksploracji mini-lochów z perspektywy trzeciej osoby. Jednak brakuje im strategicznej głębi i można je pominąć dla szybkich punktów doświadczenia.
- Gra oferuje złożone strategiczne bitwy online, w których gracz może korzystać ze sztuk walki zwiększających siłę ataku oraz potężnych nowych sztuk Blaze, a wyzwania stają się coraz trudniejsze, ponieważ gracz musi zmieniać cele, stawiać czoła bossom z wieloma życiami oraz zwiększać presję, a wszystko to zapewnia możliwość nieograniczonego odradzania się.
Seria Fire Emblem od zawsze słynęła z epickich fabuł z rozgałęzionymi ścieżkami, obejmującymi pokolenia, niezależnie od tego, czy dotyczyła jednego bohatera, czy wielu bohaterów. Fire Emblem: Fortune's Weave to nie tylko najbardziej ambitne ucieleśnienie tych idei w wydaniu Intelligent Systems, ale także splata ich rozbieżne wątki w spójną i spójną sagę – czego brakowało na przykład w czterech równoległych ścieżkach w Fire Emblem: Three Houses czy Fire Emblem Fates, gdzie trzeba było zapłacić, aby odblokować prawdziwą ścieżkę.

Jednak śmiałym rozwiązaniem w Fire Emblem: Fortune's Weave jest przyjęcie niemal holistycznej perspektywy, cofając się, by od samego początku ukazać szerszy obraz. Osiąga się to nie tylko poprzez stworzenie własnego bohatera (oficjalnie znanego jako Eshmel) i spotkanie z boskimi postaciami, ale także poprzez pokazanie, co jest stawką, eliminując czwórkę głównych bohaterów gry – Caia, Dietricha, Theodorę i Ledę – już w pierwszej sekwencji. Na początku gry świat już wpadł w szpony mrocznych sił nieumarłych, a powrót demonicznego boga Balora jest nieuchronny, a twoja wysokopoziomowa postać zdaje się już docierać do końca gry.

Szybkie fakty
Data wydania: 17 września 2026 r
Platformy: Nintendo Przełącznik 2
Deweloper: Inteligentne systemy
wydawca: Nintendo
Z pomocą Fortuny, bogini losu, możesz cofnąć się o pięć lat, aby zmienić losy każdego poległego bohatera, odwracając bieg wydarzeń i pozwalając im walczyć u twego boku w ostatecznej bitwie. Tym razem podróż przenosi Ishmila do roku 1449 w Daghsionie, mieście inspirowanym Rzymem, które gości Igrzyska Bohaterów, jedne z najlepszych w mieście. Każdy bohater bierze udział z własnych powodów, a zwycięzca otrzymuje jedno życzenie. Jeśli chodzi o to, jak każdy z nich wygrał Igrzyska, zanim zjednoczył się w ostatnim rozdziale – cóż, nie polecałbym zbytnio rozwodzić się nad tym aspektem i tak już złożonej historii, która łączy starożytną i futurystyczną technologię science fiction z nieumarłymi wojownikami z minionych epok.
Czterech bohaterów zmierzających ku zwycięstwu

Ten styl narracji może wydawać się przesadnie samoświadomy (meta) i nieco zniechęcający, gdy celowo manipulujesz postaciami jak figurami szachowymi. Ale to również postęp w porównaniu z Fire Emblem: Three Houses, gdzie wszyscy musieli niezręcznie krążyć wokół twojego milczącego awatara. Z Ishmil jako odległym obserwatorem w postaci Bladego Kruka, dającym ci dosłownie widok z lotu ptaka, poczujesz znacznie silniejszą więź emocjonalną z historiami swoich postaci.
Na przykład, młody Kai przystępuje do Igrzysk, aby uratować swego uwięzionego ojca przed egzekucją, podczas gdy Dietrich, pochodzący z kontynentu Vaudlan (miejsca akcji Trzech Domów), ma nienasycone pragnienie walki, pasję, która go wciąga . Inni mają bardziej złożone historie, jak Theodora, wojownicza królowa Samaris, której historia zaczyna się wiele lat wcześniej, gdy podąża za swoim awansem na tron po zamachach i zdradach, które można łatwo uznać za inspirowane Grą o tron . Ale to historia muzyk Ledy, którą uważam za najbardziej przekonującą na końcu, gdy jest świadkiem zniszczenia swojego domu i morderstwa ojca, co popycha ją na ścieżkę obsesyjnie żądną zemsty. Igrzyska stają się dla niej sposobem na wykreślenie winowajców z jej listy.

Ponieważ Eshmel pełni rolę pomostu między bohaterami, nie jesteś ograniczony do jednej ścieżki. Możesz wrócić do Komnaty Obelisku, zlokalizowanej w bieżącej linii czasu gry, zanim przejdziesz do ścieżki innego bohatera. Daje to swobodę jednoczesnego przechodzenia wszystkich kampanii, jeśli chcesz. Początkowo jest to dobry sposób na poznanie każdej ze ścieżek i docenienie różnic w rozgrywce, mimo że wszystkie one mają wspólne podstawowe elementy strategicznego RPG opartego na sieci, podstawowe bitwy taktyczne i fazy budowania oddziałów, które definiują klimat Fire Emblem. Pętla eksploracyjna w późniejszych odsłonach zabierze cię poza mury Dagsionu, do reszty Imperium Dagdana, jako eksplorowalnej mapy świata.
W przypadku Ledy, jako muzyka, może ona znaleźć miasta, w których może tańczyć i uczyć się nowych piosenek, które może grać podczas bitwy, aby dodać otuchy sojusznikom. Cai, jako najmłodszy bohater, ma wiele do udowodnienia, ale może też rozmawiać z innymi sojusznikami o wskazówkach. Dietrich zaczyna jako wojownik, który wydaje się zbyt potężny, ale staje się jeszcze bardziej zabójczy dzięki swojej zdolności teleportacji na duże odległości, aby atakować odległe jednostki wroga.
Te nowe umiejętności uzupełniają solidne podstawy taktyczne serii, zapewniając wszystkie potrzebne informacje, niezależnie od tego, czy chodzi o zapewnienie jednostce przewagi terenowej, która przyciąga wroga na twoją ścieżkę, czy o subtelny szum HD, który ostrzega, gdy twój poduszkowiec znajduje się w śmiertelnym zasięgu wrogiego łucznika. Do tego dochodzi satysfakcja z przekroczenia oczekiwań bitewnych i zadania decydującego ciosu, który zabija wroga jednym strzałem, a ty wychodzisz z tego bez szwanku.

Możliwość przełączania się między ścieżkami to jednak miecz obosieczny, zwłaszcza w początkowych rozdziałach, gdzie nieuchronnie napotykamy wiele podobnych początkowych zadań, w tym te same przerywniki filmowe, takie jak pierwsze wejście każdego bohatera do Dagsion. Niemniej jednak, perspektywy każdej postaci różnią się, nie tylko w bezpośrednich sojusznikach, których mamy i możemy zrekrutować, ale także w tym, jak status społeczny protagonisty decyduje o tym, do których części miasta może on dotrzeć w pierwszej kolejności.
Możliwość przełączania się między utworami to miecz obosieczny.
Ciekawie jest zobaczyć, jak ich ścieżki się zazębiają, co potencjalnie prowadzi do współpracy drużyny w bitwie, a następnie starcia na arenie. Jednak powolny postęp i dynamika, jakie niesie ze sobą naprzemienne podążanie ścieżkami, sprawiły, że po 20 godzinach ostatecznie priorytetowo potraktowałem ukończenie ścieżki Ledy. To skoncentrowane podejście nie eliminuje jednak problemów z tempem gry.
Opcje gry: Włączone i wyłączone

Jeśli Fire Emblem: Three Houses zapożyczyło z Persony rozbudowane mechanizmy budowania zespołu i aktywności między misjami głównymi, te elementy są tu również obecne. Obejmuje to wybór grupy, z którą można jeść, czy trening umiejętności posługiwania się bronią, niezbędny do awansu do wyższych klas. Jednak kolejnym tytułem Atlusa, który wciąż się pojawia, jest Metaphor: ReFantazio, w którym można wykorzystać wolny czas na eksplorację szerszego świata, czy to poprzez gromadzenie zasobów, odkrywanie miast z unikalnymi produktami, czy po prostu zdobywanie punktów doświadczenia w małych potyczkach.
Jest nawet nawiązanie do Fire Emblem: Shadows of Valentia, z mini-lochami, które można eksplorować z perspektywy trzeciej osoby. Chociaż na te wyprawy zabiera się mniejszą niż zwykle drużynę, to również dlatego, że starcia z wrogami rozgrywają się w zwarciu, podobnie jak klasyczne turowe bitwy dowódcze. Niestety, tym walkom brakuje strategicznego zacięcia znanego z Final Fantasy czy Persony, a biorąc pod uwagę, że można je pominąć i przejść bezpośrednio do automatycznego wyniku, szybko wróciłem do tej opcji, aby szybko zdobyć PD przed przejściem dalej. W pewnym sensie te mini-lochy ucieleśniają mój największy problem z Fire Emblem: Fortune's Weave. Są przeładowane drugorzędną zawartością, która wydaje się zbyt szczegółowa w porównaniu z głównymi celami – nie chcę ugrzęznąć w szczegółach, pozostawiając wątki przeznaczenia w zawieszeniu.

Edycja limitowana

Inni bohaterowie nadal mogą dołączyć do finałowej części kampanii, nawet jeśli nie ukończyłeś ich ścieżki. Jeśli ukończysz powiązany z nimi paralog, będą dostępni jako sojusznicy w bitwie i będziesz mógł zmieniać lub ulepszać ich klasy, ale nie będą uczestniczyć w głównej historii ani korzystać z tych samych czatów wsparcia.
W tej grze Twój wolny czas nie jest mierzony w dniach kalendarzowych, lecz w turach, co może stwarzać wrażenie niespójności. Dotarcie do kolejnego celu na mapie świata może wymagać kilku tur – a nawet więcej, jeśli natkniesz się na potyczkę lub zdecydujesz się na eksplorację nowej trasy – a mimo to, co dziwne, musisz poruszać się turami, zamiast mieć możliwość wykorzystania trzech tur naraz, aby dotrzeć do bardziej odległego miejsca. Mimo to, większość działań w samym Duggation nie wymaga tur, a wręcz przeciwnie, obniża motywację członków drużyny, co stanowi zupełnie odrębny zasób.
Co więcej, musisz również wziąć pod uwagę kalendarz, ponieważ wiele aktywności w Dagssion ma tygodniowy limit. Chcesz poświęcić więcej czasu na budowanie więzi z sojusznikami, czy na szkolenie ich w umiejętnościach bojowych? Będziesz musiał spędzić tydzień poza światem zewnętrznym. To z kolei ogranicza możliwości eksploracji odległych obszarów, chociaż niektóre ścieżki są początkowo zamknięte, dopóki twoje Rozpoznanie nie wzrośnie dzięki ukończeniu zadań fabularnych i pobocznych.
Czy spędzam czas Plus na eksploracji pustyni i odkrywaniu jej sekretów, czy spieszę się z powrotem, żeby zdążyć na zbliżającą się kolację? Przesuwanie granic ograniczeń zasobów to cecha wyróżniająca najlepsze gry Fire Emblem i do pewnego stopnia znalezienie równowagi między tym, co dla mnie ważne, może być kuszące – ale zróżnicowana siatka zasobów może wydawać się przytłaczająca, zwłaszcza gdy wybory często mają ograniczone znaczenie.

Fire Emblem: Fortune's Weave może i ograniczył elementy obsługi fanów w serii, ale budowanie relacji pozostaje kluczowym elementem rozgrywki. Wymaga to jednak spełnienia kilku wymagań przed rekrutacją postaci, co może wydawać się arbitralne. Możesz spotkać postać, której poziom Renown jest tak wysoki, że będziesz musiał o niej zapomnieć, dopóki nie przejdziesz kilku rozdziałów, albo kogoś, kogo teoretycznie można zrekrutować już na wczesnym etapie, ale musisz go przekupić wystarczającą ilością prezentów i bezsensownych aktywności, aby najpierw rozwinąć jego relacje.
Ale podobnie jak w przypadku „bombardowania przyjaciółmi”, nie mogę oprzeć się rozczarowaniu, jak mało angażuję się emocjonalnie w nowych rekrutów w porównaniu z poprzednimi odsłonami. Znajduje to również odzwierciedlenie w braku wspierających rozmów między członkami drużyny, o ile w ogóle ich nie ma. Choć na polu bitwy, gdzie wzmocnienia są przyznawane za starcie sąsiadujących jednostek, wciąż tęsknię za sposobem, w jaki poprzednie gry przedstawiały to w bardziej znaczący sposób, pokazując cennego sojusznika po ataku lub okazjonalnie interweniującego w ostatniej chwili, by uratować cię przed śmiertelnym ciosem wroga, wciąż czuję się skrępowany.
Zmęczenie bojowe

Pomimo kilku drobnych szczegółów, które mogą nieco irytować w Fire Emblem: Fortune's Weave, gra szybko powraca do dostarczania wciągających i przyjemnych wrażeń. Chociaż jestem przyzwyczajony do grania w Fire Emblem na urządzeniach mobilnych, oprawa wizualna gry – od oszałamiającej, kinowej oprawy wizualnej po wspaniałą ścieżkę dźwiękową – najlepiej prezentuje się na ekranie telewizora.
Koncepcja gier bohaterskich pozwala również na projektowanie skomplikowanych i rozbudowanych aren bitewnych.
Walki sieciowe zachowują najlepsze cechy serii, w tym sztuki walki, które wzmacniają ataki, takie jak celność topora, ale kosztem wytrzymałości broni. Z kolei nowe, potężne sztuki Blaze bohaterów kosztem zdrowia (PW) oferują system ryzyka i nagrody: częste używanie odblokowuje znacznie potężniejsze opcje, ale może również zmniejszyć ich maksymalne PW.
Koncepcja gier heroicznych pozwala również na tworzenie złożonych i rozbudowanych pól bitewnych, na których można spotkać jednostki jadące na rydwanach, atakować latającego wroga osłoniętego przed strzałami, a nawet pojawia się wyraźne nawiązanie do konkretnego drewnianego konia. Jak jednak sugeruje wstęp do gry, nie będzie spoilerem, jeśli powiemy, że te gry to jedynie rozgrzewka przed dramatycznym wzrostem stawki w trakcie długiego wątku fabularnego.

Można nawet całkowicie pominąć całą środkową sekcję; jednak, jak na ironię, Fortune's Weave wydało mi się tu najmocniejsze, porzucając swój rozdęty system, by zapewnić nieustanny, intensywny dramatyzm i brutalne bitwy. Od tego momentu pojawiają się kolejne podstępne spotkania, cele zmieniają się w trakcie bitwy, narastają zdradliwe zagrożenia środowiskowe, powodując osłabienie, któremu trzeba zaradzić, pojawiają się bossowie z więcej niż jednym paskiem zdrowia, a nawet regenerującym się pancerzem, a do tego dochodzi nieustanny ostrzał posiłków, bardziej przypominający XCOM.
To rodzaj sprytnego wyzwania, które może skłonić nawet najbardziej zagorzałych graczy do skorzystania z funkcji nieograniczonego powtarzania gry. Jednocześnie można odblokować boskie błogosławieństwa, które przyznają wzmocnienia (wzmocnienia) całej drużynie w danej rundzie, co często okazuje się kluczowe.
Fire Emblem: Fortune's Weave ma tak ogromny rozmach i ambicje, że byłby szczytem serii, gdyby nie popadanie w żmudny cykl powtarzalnych misji, które ciągną się do samego końca, potęgowane przez kolejną formę monotonnej powtarzalności. Jednak gdy pokonujesz pozornie niemożliwe wyzwania, by zadać decydujący cios, kończąc wyczerpującą bitwę zwycięstwem, zmusza mnie to do eksploracji pozostałych ścieżek i zagłębienia się w bogatą taktyczną mozaikę gry w całej jej rozciągłości. Wystarczy czas i odpowiednia ilość okazji.
Zastrzeżenie
Fire Emblem: Fortune's Weave zostało zrecenzowane na konsoli Nintendo Switch 2, a egzemplarz recenzencki został dostarczony przez wydawcę.
Możliwość dodawania komentarzy nie jest dostępna.