Recenzja Doom: The Dark Ages na PS5

Zalety:

• Doom Slayer dostaje to, na co zasługuje.
• Doskonała walka
• skomplikowana scenografia
• Wygląda świetnie

Negatywy:

• Historia złożonych mitów
• Misje z mechami i smokami są rozczarowujące.
• Dynamiczny, płaski ruch przez całą grę

Już po kilku misjach w Doom: The Dark Ages poczułem, że osiągnąłem szczyt gier akcji. Siedziałem za sterami ogromnego atlanckiego mecha, zasłaniając pole bitwy, które jeszcze przed chwilą wydawało mi się ogromne. Niebo nade mną było zwęglone. Budynki rozpadały się pod moimi stopami w gruzy. Jeden po drugim armia demonicznych kiju pożerała moje metalowe pięści. Jak mogło być jeszcze gorzej?

Tak się nie dzieje – i to jest dar i przekleństwo najnowszej opowieści o Doom Slayerze.

Próbując prześcignąć i tak już wybuchową serię strzelanek, która osiągnęła nowe szczyty adrenaliny dzięki Doom: Eternal z 2020 roku , deweloper d Software podnosi poprzeczkę do 11 poziomu już od pierwszego rozdziału. Walki są szybsze i bardziej brutalne. Ukryte legendy przekształcają się w olśniewające sceny filmowe. Nasz bohater dosiada mechanicznego smoka, na litość boską. Każda część to ćwiczenie w ekstremalnej eskalacji, w próbie znalezienia pułapu dla chwały ultrabrutalnej, nieśmiertelnej strzelanki. Osiągasz ten szczyt, ale zderzasz się z brutalną rzeczywistością: gdy już tam dotrzesz, nie ma już nic do zdobycia.

Doom: The Dark Ages oferuje kolejną dawkę niezawodnej ekscytacji, budując fundamenty stworzone przez swoich znakomitych poprzedników. Fantazja o potędze jest silniejsza niż kiedykolwiek, ale doświadczenie Id Software z nadmiarem dowodzi, że w świecie gier wideo istnieje coś takiego jak „za dużo”.

 

Pierwszy rok

Zamiast kontynuować tam, gdzie zakończył się Eternal , The Dark Ages służy jako prequel do wznowionej serii Doom od id Software. Jest to historia pochodzenia Doom Slayera, czerpiąca inspirację z Batman: Year One , inspirowanej rugby opowieści Franka Millera o pierwszym roku akcji Mrocznego Rycerza. Takie podejście kładzie podwaliny pod najbardziej narracyjną grę Dooma, wraz z dużymi przerywnikami filmowymi. Jest to podobne do skoku z Metroid Prime do Metroid Prime 3: Corruption . Ta druga zbudowała na uznanej klimatycznej przygodówce Retro Studio, podnosząc historię i wprowadzając znaczną obsadę postaci, z których wszystkie były obecne w dialogach. The Dark Ages robi to samo dla Dooma, z mieszanymi rezultatami.

Pomysł jest taki, że wszystko to dzieje się w średniowiecznych czasach Dooma, gdzie ludzie toczą wojnę z demonami, używając kusz, widłów i oczywiście broni palnej. To całkiem zabawny chwyt, który pozwala id Software wyobrazić sobie bardziej prymitywne wersje klasycznego uzbrojenia, ale historia kryjąca się za tym chwytem to jak dotąd najbardziej mroczny rozdział Dooma. Nowe postacie, które nie są odpowiednio przedstawiane, spędzają fragmenty filmu, recytując nazwy własne, które dla mnie nie mają sensu. Wydano mnóstwo pieniędzy na stworzenie historii, która w zasadzie sprowadza się do stwierdzenia: „toczy się wojna między ludźmi a demonami”.

Najbardziej udane jest przedstawienie Doom Slayera. Podczas gdy poprzednie wersje przedstawiały go jako wszechmocnego zabójcę, który zawsze ma wszystko pod kontrolą, tutaj początkowo jest jedynie narzędziem. Historia jego pochodzenia przedstawia go jako żywą broń, w której jego osobowość zostaje wyrwana z ciała, co sprawia, że ​​skupia się wyłącznie na zabijaniu demonów. To sprytny meta-zwrot akcji, który przekształca zazwyczaj nijaką osobowość postaci w źródło bólu, kierując ją na bardziej złożoną ścieżkę zemsty i zniszczenia. Wyłania się kilka kluczowych sekwencji, które ukazują jego człowieczeństwo poprzez ten skądinąd złożony natłok słów.

Wieki Ciemne w pełni adaptują się do Hollywood…

Rozumiem ten instynkt. Doom zawsze był jedną z tych pozornie głębokich serii. Przeciętnemu graczowi może się wydawać, że kryje w sobie niewiele więcej niż broń i flaki. Fani głębokiego podejścia powiedzą, że pod powierzchnią kryje się coś więcej, a The Dark Ages sprawia wrażenie , jakby gra została stworzona, by w końcu nagrodzić tę grupę odbiorców. W ten sposób Id traci coś wyjątkowego z serii. Starsze gry, niegdyś uważane za najciemniejsze rozdziały serii, mają w sobie pewną tajemniczość.

prymitywna przemoc

Zwiększony zasięg jest niekorzystny w niektórych aspektach gry The Dark Ages , ale działa cuda w samym sercu akcji. Jeśli w Eternal chodziło o pokazanie zwinności Doom Slayera, to w tej odsłonie chodzi o siłę. Podstawy strzelania pozostały niezmienione w porównaniu z remasterem z 2016 roku. Rozwalam wrogów na strzępy potężnym arsenałem broni, bez konieczności przeładowywania. Walka jest dynamiczna i intensywna, wymagając ode mnie ciągłego ruchu, a jednocześnie pozostawania w samym środku akcji, aby regenerować zdrowie krwawymi wykończeniami. Za każdym razem, gdy nie trzymam palca na spuście, marnuję czas.

The Dark Ages kontynuuje te wszystkie działania, dodając jednocześnie bogactwo nowych systemów, które czynią go najbardziej złożonym systemem walki w serii. Po pierwsze, jest niezawodna Piła Tarczowa. Mogę nią rzucać jak tarczą Kapitana Ameryki, aby przecinać słabych wrogów lub unieruchomić ją, aby odbijać nadchodzące ataki. Ta druga jest szczególnie skuteczna, ponieważ daje mi pewność siebie Plus, pozwalającą mi stać prosto w centrum akcji, zamiast uciekać do osłony. Perfekcyjny blok aktywuje również wybraną Runę Tarczy, która karze każdego wroga, który odważy się mnie zaatakować. Moją wybraną Runą Tarczy była wieżyczka naramienna, która aktywowała się przy każdym bloku, pozwalając mi na ostrzał pociskami Plus w ramach odwetu.

To prymitywny rodzaj przemocy.

Podobnie, tym razem większy nacisk położono na ataki wręcz. Pod koniec kampanii mogę wyposażyć się w jedną z trzech broni bojowych: rękawice, tłuczek lub spiczastą maczugę. Każda z nich ma swoją prędkość i siłę, ale każda pozwala mi łatwo odbierać tarcze przeciwnikom i zdobywać je dla siebie. To kolejna zachęta do walki twarzą w twarz, wyprowadzania kombinacji trzech uderzeń, aby wzmocnić obronę, pozostawiając wrogów bezbronnymi. Takie systemy z powodzeniem bazują na zagadkowej walce w Eternal , która opierała się na wykorzystaniu odpowiedniego ruchu do uzupełnienia odpowiedniego zasobu. Jedyna różnica polega na tym, że jestem o wiele bardziej groźny.

Te nowe pomysły dobrze komponują się z nową bronią z Mrocznych Wieków , potęgując chaos. Niektóre z nich to broń średniego zasięgu z Dooma, od superstrzelb po karabiny plazmowe. Każda broń ma dwa tryby, które można przełączać w trakcie lotu, a każda ma własne mini-drzewo ulepszeń. Najlepszą bronią w zestawie są nowe gadżety Slayera o średniowiecznym charakterze, które naprawdę się opłacają w absurdalnej konfiguracji. Jeden prymitywny gadżet wrzuca czaszkę do młyna i rozrzuca odłamki. Moim osobistym faworytem jest kula i łańcuch, którą można ładować, strzelać i ciągnąć. Jest niesamowicie potężna i trochę zabawna, gdy strzela demonami. To dokładnie taki rodzaj mocy, jakiego szukam we współczesnych grach Doom.

Większy nie zawsze znaczy lepszy

Przy takim poziomie emocji, „The Dark Ages” musi być najlepszą odsłoną trylogii. Spełnia wszystkie wymagania. To techniczna potęga, naszpikowana oszałamiającymi efektami wizualnymi, które tworzą ogromne wrażenie skali, a jednocześnie zachowują płynność 60 klatek na sekundę. Scenografia autorstwa Id również stoi na najwyższym poziomie. Rozdziały przenoszą mnie z piekielnych korytarzy na otwarte pole bitwy, gdzie oblegam fale demonów. Każda przestrzeń jest pieczołowicie zaprojektowana i kryje w sobie dobrze ukryte sekrety, które pozwalają mi wykorzystać moją zbroję jako narzędzie do rozwiązywania zagadek środowiskowych. Oprawa dźwiękowa jest równie głośna i dostojna jak zawsze, a strzały i metalowa muzyka łączą się w brutalną symfonię destrukcji. Fabuła jest dłuższa, nieco urozmaicona i zawiera mnóstwo epickich scen.

Dlaczego więc nie byłem nim tak podekscytowany, jak Doomem z 2016 roku?

Firma id Software opisała The Dark Ages jako powrót do korzeni serii, ale wcale tak nie jest.

The Dark Ages to przykład powtarzającego się problemu w projektowaniu wysokobudżetowych gier wideo. Instynkt podpowiada, by za każdym razem być większym. Jak przebić Monster Hunter World ? Plus więcej broni, plus więcej przerażających potworów, plus większe lokacje. Chodzi o eskalację, czy to poprzez powtarzalną rozgrywkę, czy techniczne umiejętności. To jest tutaj priorytetem, ale to autodestrukcyjne podejście sprawia, że ​​The Dark Ages to najbardziej toporna i prosta gra w całej trylogii.

Pamiętaj, że zwiększenie zakresu nie obywa się bez odrobiny kreatywności. Oprócz standardowych poziomów strzelanek pierwszoosobowych, The Dark Ages zawiera również rozdziały, w których Doom Slayer pilotuje roboty i smoki. Oba to zabawne pomysły, które brzmią jak spełnienie najskrytszych marzeń nastolatka, ale żaden z nich nie jest tak ekscytujący, jak się wydaje. Pierwszy rozdział o robotach jest imponujący, ale same systemy walki nie są zbyt rozbudowane. Zazwyczaj po prostu naciskam prawy spust, aby atakować kaiju na tyle wolno, aby napełnić specjalny wskaźnik. Szybko się to nudzi. Emocje związane z lataniem smokiem są podobnie krótkotrwałe, ponieważ najczęściej niszczę jeden statek po drugim, wykonując minigrę z unikami. Oba triki wydają się bardzo różne i oferują mile widziane urozmaicenia, ale sprowadzają się do tego samego jednowymiarowego haczyka rozgrywki, czyli „kacz i park”.

Szczególnie dziwne jest umiejscowienie tych rozdziałów w fabule. W „Mrocznych Wiekach” żaden z nich nie jest zarezerwowany na znaczący, przełomowy moment. Oba pojawiają się najpierw, obok siebie, na początku 22-misyjnej podróży. Ta decyzja oznacza, że ​​skala rośnie do niewyobrażalnych rozmiarów w szóstym rozdziale, a potem nie ma już dokąd pójść. Bez poczucia eskalacji postępu, „Mroczne Wieki” są dynamicznie płaskie przez większość czasu trwania. Epickie oblężenia kluczowych, wczesnych rozdziałów niczym nie różnią się od losowych bitew na arenie na mniej znaczącym etapie przejściowym później. Emocje stają się monotonne, gdy ta sama formuła eksploracji i strzelanin powtarza się w kółko w 45-minutowych rozdziałach, w których ci sami przeciwnicy są zamieniani na różne areny. To nie przypadek, że „Doom” 2016 jest najlepszą i najkrótszą częścią trylogii. „ Mroczne Wieki” są dwa razy dłuższe.